Pierwsze czytanie: Wj 34,4b–6.8–9

Psalm: Ps: Dn 3

Drugie czytanie: 2 Kor 13,11–13

Ewangelia: J 3,16–18

Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu,

Bogu, który jest i który był, i który przychodzi.

Bóg mnie kocha i to bardzo! Dowodem tej Jego największej miłości jest to, że ofiarował za mnie swego Jednorodzonego Syna. Zrobił to po to, abym nie zginął, ale miał życie wieczne. Aby przyjąć ten dar trzeba uwierzyć w Jezusa. Pan nie przyszedł po to, aby mnie odrzucić, potępić, ale uratować. Gdy w Niego uwierzę, znajdę się w Jego rękach. On mnie będzie przemieniał, uświęcał i doprowadzi do szczęśliwego końca – do Nieba. Ja już jestem uratowany, obym tylko tę wiarę podtrzymywał, pogłębiał. Kto odrzuca Jezusa już dzisiaj wydaje na siebie wyrok potępiający, ginie. Bez Jezusa nie ma zbawienia.

- czy wierzę, że Bóg mnie kocha?

- czy rozumiem, ze Jezus umarł za mnie, dla mnie?

- czy rozumiem, że Bóg nie chce mojego potępienia?

- czy wierzę w Jezusa – Syna Bożego?

- czy rozumiem, że to On jest moim Zbawicielem?

- czy mam świadomość, że bez Jezusa jestem zgubiony, nic mnie nie uratuje, nawet moje najlepsze chęci i starania?

- czy rozumiem, że zostałem zbawiony przez krzyż?

- czy rozumiem, że Jezus prowadzi mnie do doskonałości poprzez uświęcające działanie Ducha Świętego?

- czy oddaję Duchowi Świętemu?

- czy nie odrzucam Jezusa, Jego nauki, Kościoła?

O Boże mój, Trójco Święta, którą uwielbiam, pomóż mi zapomnieć zupełnie o sobie samej,

abym mogła zamieszkać w Tobie nieporuszona i spokojna, jakby dusza moja była w wieczności. Oby nic nie zamąciło mego spokoju i nie wyprowadziło mnie z Ciebie,

O mój wieczny Boże, ale niech każda minuta pogrąża mnie

coraz głębiej w Twoje tajemnice. Uspokój moją duszę. Uczyń w niej swoje niebo, swoje mieszkanie umiłowane i miejsce swego spoczynku, abym tam nigdy nie zostawiła Cię samego,

lecz abym tam cała była, cała żyjąca wiarą, cała adorująca, cała poddana wyłącznie Twojemu twórczemu działaniu… O Słowo Przedwieczne, Słowo mego Boga, chcę spędzić życie moje na słuchaniu Ciebie. Chcę być cała otwarta na zrozumienie Ciebie.

A następnie poprzez wszystkie ciemności, poprzez całą pustkę i bezsilność własną chcę się wpatrywać w Ciebie i na zawsze trwać w Twojej światłości… O Ogniu trawiący, o Duchu miłości, zstąp na mnie, ażeby w mej duszy dokonało się jakby wcielenie Słowa, abym była dla niego jakby nowym człowieczeństwem, w którym mógłby ponawiać swoje tajemnice. O Ty, mój Ojcze, racz się skłonić ku Twemu maleńkiemu stworzeniu; okryj je swoim cieniem i racz w nim widzieć jedynie Twego Umiłowanego, w którym sobie upodobałeś. O moi „Trzej”! O moje wszystko, moja chwało i szczęście, samotności nieskończona i bezmiarze, w którym się gubię cała, oddaje się Tobie cała jako ofiara. Ukryj mnie, zamieszkaj we mnie, abym mogła zamieszkać w Tobie, czekając na wejście w Twoją światłość i w przepaść Twego bezmiaru. Amen.

(Bł. Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej)

Pierwsze czytanie: Dz 8,5–8.14–17

Psalm: Ps 66

Drugie czytanie: 1 P 3,15–18

Ewangelia: J 14,15–21

„Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie.”

Miłowanie Jezusa przejawia się w zachowywaniu Jego przykazań. To zaś jest warunkiem otrzymania Jego największego daru – Ducha Świętego. Tenże Duch będzie wspomagał uczniów, będzie ich Pocieszycielem, Obrońcą. Będzie bronił ich wiary i Bożego życia w ich sercach i w całym Kościele. Duch Święty będzie wskazywał na Jezusa i pomoże w pełni zrozumieć Jego dzieło. Jest On dostrzegalny poprzez swe działanie. Widzą Go ci, którzy dostrzegają działanie Boże w sobie i wokół siebie. Jest On niedostrzegalny dla ludzi, którzy patrzą na życie tylko oczyma ciała.

- czy prawdziwie kocham Jezusa?

- czy jestem posłuszny Jego przykazaniom?

- czy proszę Ducha Świętego, by pomagał mi w życiu duchowym?

- a może nie myślę o sprawach duchowych?

- czy czasem nie patrzę na życie i świat tylko z własnego punktu widzenia?

- czy proszę Ducha Świętego by nauczył mnie dostrzegać dzieła Boże w moim życiu?

- czyją wolę wykonuję – Bożą czy swoją?

- komu ufam – Bogu czy sobie?

- czy słucham uważnie natchnień Ducha Świętego, by Królestwo Boże rosło w moim sercu i życiu?

- czy naprawdę chcę, by Jezus był moim Panem?

- jeśli to nie Jezus jest moim Panem, to kto nim jest?

- czy dziękuję Bogu za dobro, którego doświadczam?

Z radością sławcie Boga wszystkie ziemie,

opiewajcie chwałę Jego imienia,

cześć Mu chwalebną oddajcie.

Powiedzcie Bogu: „Jak zadziwiające są Twe dzieła!

Niechaj Cię wielbi cała ziemia i niechaj śpiewa Tobie,

niech imię Twoje opiewa”.

Przyjdźcie i patrzcie na dzieła Boga:

zadziwiających rzeczy dokonał wśród ludzi!

Ps 66

18.05.2014

Pierwsze czytanie: Dz 6,1-7

Psalm: Ps 33

Drugie czytanie: 1 P 2,4-9

Ewangelia: J 14,1-12

 „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem.”

Jezus jest drogą do Ojca. On jest jedno z Ojcem. Spotykając się z Jezusem, spotykam żywego Boga. W Jezusie Bóg stał się bliski i dotykalny. Życie Jezusa jest dla mnie znakiem Jego boskości. Wiara w Niego czyni mnie zdolnym do uczestnictwa w wielkich Bożych wydarzeniach, jednoczy mnie z Nim. Boże Słowo prowadzi mnie drogą zbawienia do pełni życia. Przecież celem mojego życia jest Dom Ojca, przebywanie z Nim na wieki. Jezus jest dla mnie jedyną drogą na której znajdę prawdę i życie.

- czego się lękam, trwożę w mojej wierze?

- czy pamiętam, że moja wiara to ważna sprawa?

- jak się o nią troszczę? Czy ona we mnie wzrasta?

- czy rozumiem, że nauka Jezusa to nie martwe prawo, ale wola Boga?

- czy nie odnoszę się bezmyślnie do Jezusowej nauki?

- czy nie próbuję iść w swoim życiu drogą bez Jezusa?

- czy widzę w świecie, który mnie otacza Boże działanie?

- czy staram się zobaczyć Boże działanie, Jego cuda w moim życiu i życiu innych ludzi?

- czy współpracuję z Bożą łaską?

- czy naprawdę moje życie jest oparte na Jezusie?

- czy prawda jest dla mnie wartością?

- czy naśladuję Jezusa?

Z encykliki Veritatis Splendor (19-21):

„Naśladowanie Chrystusa jest pierwotnym i najgłębszym fundamentem chrześcijańskiej moralności: jak lud Izraela szedł za Bogiem, który prowadził go przez pustynię do Ziemi Obiecanej (por. Wj 13, 21), tak uczeń ma iść za Jezusem, ku któremu pociąga go sam Ojciec (por. J 6, 44). Naśladowanie to nie polega jedynie na słuchaniu nauki i na posłusznym przyjmowaniu przykazań. Oznacza ono coś bardziej radykalnego: przylgnięcie do osoby samego Jezusa, uczestnictwo w Jego życiu i przeznaczeniu, udział w Jego dobrowolnym i pełnym miłości posłuszeństwie woli Ojca. Naśladując przez wiarę Tego, który jest Mądrością wcieloną, uczeń Jezusa staje się naprawdę uczniem Boga (por. J 6, 45). Jezus bowiem jest światłością świata, światłem życia (por. J 8, 12), jest pasterzem, który prowadzi i karmi owce (por. J 10, 11-16), jest drogą, prawdą i życiem (por. J 14, 6), jest Tym, który prowadzi do Ojca, tak że zobaczyć Jego, Syna, znaczy zobaczyć Ojca (por. J 14, 6-10). Dlatego naśladować Syna, „obraz Boga niewidzialnego” (por. Kol 1, 15), znaczy naśladować Ojca. Jezus domaga się, by Go naśladować i iść za Nim drogą miłości, która oddaje się bez reszty braciom dla miłości Boga: „To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem” (J 15, 12). Owo „jak” domaga się naśladowania Jezusa, Jego miłości, której znakiem jest umycie nóg: „Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem” (J 13, 14-15). (…)

Pójście za Chrystusem nie jest zewnętrznym naśladownictwem, gdyż dotyka samej głębi wnętrza człowieka. Być uczniem Jezusa znaczy upodobnić się do Niego, który stał się sługą aż do ofiarowania siebie na krzyżu (por. Flp 2, 5-8). Przez wiarę Chrystus zamieszkuje w sercu wierzącego (por. Ef 3, 17), dzięki czemu uczeń upodabnia się do swego Pana i przyjmuje Jego postać. Jest to owocem łaski, czynnej obecności Ducha Świętego w nas”.

Panie Jezu, Ty jesteś droga, prawdą i życiem. Pragnę Cię spotkać, pragnę Cię poznać, pragnę Cię umiłować tak, jak tylko potrafię, całą miłością mojego serca. Pragnę umacniać się Twoją obecnością. Chcę, abyś napełniał mnie Swoją świętością, swoim życiem, wskazywał drogę i odsłaniał prawdę swojej woli, czasami trudną do przyjęcia, ale prowadzącą do pełni życia.

Proszę Cię, Jezu Chryste, o dar modlitwy w chwilach trudnych i ważnych decyzji. Proszę Cię o dar modlitwy w chwilach pokusy, gdy pobłądzę „na skrzyżowaniach moich dróg”. Napełnij moje serce Twoją obecnością. Niech moja modlitwa będzie radosnym przebywaniem z Tobą. Bądź moją miłością, Jezu. Ty jesteś moją drogą, moją prawdą i moim życiem. Amen.

OKTAWA WIELKANOCY 27.04.2014

Pierwsze czytanie: Dz 2,42-47

Psalm: Ps 118

Drugie czytanie: 1 P 1,3-9

Ewangelia: J 20,19-31

”Pan mój i Bóg mój!”.

Zmartwychwstały Jezus przychodzi do mnie z darem pokoju. Bóg obdarza mnie łaską miłosierdzia, wybawia spod władzy grzechu. Tę właśnie dobrą nowinę powinienem nieść światu. Zachęcać innych, by tak jak i ja korzystali z łask jakie niesie Chrystusowe zwycięstwo nad grzechem i śmiercią. Mam zachęcać innych, by przyszli do zmartwychwstałego i obecnego we wspólnocie Kościoła Jezusa. By otrzymali odpuszczenie grzechów. Mam mieć tę wiarę, że przebite ręce i bok Jezusa są moim osobistym źródłem ocalenia. Mam wierzyć świadectwu Kościoła, Apostołów i świadków. Mam świadczyć o wielkich dziełach Boga na jakie patrzę, jakie widzę! Mam głosić innym jak wielkich dzieła Bóg dokonuje w moim sercu .

- czy otwarłem swoje serce Jezusowi podczas minionych świąt wielkanocnych?

- czy pozwoliłem Mu wejść w ciemność grobu moich grzechów?

-a może myślę, że nic się nie wydarzyło? Że wszystkie grzechy i zło schowane głęboko, a mojemu sercu nie potrzebne uzdrowienie?

- czy pamiętam, że prawdziwa miłość wyrasta z Bożego przebaczenia moich grzechów?

- jaka jest moja wiara?

- czy wierzę, że Jezus jest Zwycięzcą?

- a może jestem przekonany, że moje grzechy i problemy przerastają moc Jezusa?

- czy dobrze korzystam z darów Ducha Świętego, danego dla odpuszczenia grzechów?

- czy formuję swoje sumienie według Bożej woli?

- czy słucham swojego sumienia i żyje zgodnie z nim?

- czy regularnie się spowiadam?

- jak wygląda moja spowiedź? Czy jest to tylko pozbywanie się grzechów czy poważna duchowa praca?

- czy troszczę się o to, by wykonywać Boża wolę?

- czy pielęgnuję swoje życie duchowe?

- czy ufam Jezusowi?

O Panie Jezu Chryste, nie widzieliśmy Cię oczyma ciała, kiedy żyłeś w ciele,

jednak wiemy, wierzymy i wyznajemy, że Ty jesteś prawdziwym Bogiem.

O Panie, prosimy Cię: niechaj nasze wyznanie wiary

zaprowadzi nas do chwały; wiara ta niech nas zachowa od drugiej śmierci;

nadzieja zaś niech będzie dla nas pociechą, kiedy musimy płakać w tak wielkim ucisku

i niech nas doprowadzi do radości wiecznych.

A po doświadczeniach tego życia, kiedy osiągniemy cel powołania niebieskiego

I zobaczymy Twoje uwielbione ciało w Bogu… niechaj również nasze ciała dostąpią chwały

od Ciebie, o Chryste, nasza Głowo

(Liturgia mozarabska)

Jak owocnie spotkać się z tym Słowem? – zajrzyj do zakładki Krąg biblijny

Pierwsze czytanie: Iz 50,4-7

Psalm: Ps 22

Drugie czytanie: Flp 2,6-11

Ewangelia: Mt 26,14-27,66

Dla nas Chrystus stał się posłuszny aż do śmierci,

a była to śmierć na krzyżu.

Dlatego Bóg wywyższył Go nad wszystko

i dał Mu imię, które jest ponad wszelkie imię.

Rozpoczynamy Wielki Tydzień – tydzień męki i śmierci naszego Pana Jezusa Chrystusa. Zwracamy swe serca i oczy w stronę wydarzeń, jakie dokonują się w ostatnim tygodniu ziemskiego życia Jezusa. Spoglądamy na krzyż – krzyż wiary i nadziei, krzyż MIŁOŚCI. Palmowa niedziela to jakby brama, przez którą wchodzi Chrystus, by dać nam życie.

Jezus odrzucony przez swój naród, pozbawiony ludzkiej godności. Oddany na haniebną śmierć na krzyżu. Jego śmierć dla rządzących żydowskim narodem była dowodem na to, że On nie jest zbawicielem, na którego czekają. Umiera na krzyżu w strasznych mękach. Modli się słowami psalmu 22, czuje się odrzucony przez Boga. To jest jednak modlitwa pełna nadziei. Można się o tym przekonać, czytając słowa wspomnianego psalmu. Bóg Ojciec przyjmuje Jego uniżenie, samotność i niewypowiedziane cierpienie. Zasłona, która rozerwała się w świątyni w momencie śmierci Chrystusa jest znakiem tego, że właśnie ta śmierć rozerwała bariery, które oddzielały człowieka od Boga. Ta śmierć wydobywa z grobów, daje zmartwychwstanie i życie wieczne.

- czy ja – uczeń Jezusa, nie odrzucam Jego miłości?

- czy nie odbieram sam sobie ludzkiej godności?

- czy rozumiem, że Jezus wziął na siebie uniżenie krzyża, aby mnie uratować?

- czy rozumiem, że cierpienie złączone z Chrystusem ma wielką wartość?

- czy jestem świadomy, że miłość często jest złączona z cierpieniem, trudnościami?

- czy w chwilach osamotnienia zwracam się z nadzieją do Jezusa?

- czy tak jak On ufam nawet wtedy, gdy wszystko i wszyscy są przeciwko mnie?

- czy pomagam innym odnaleźć Boga?

- a może to ja jestem dla ludzi tą barierą oddzielającą ich od Boga?

Hosanna Tobie, Synu Dawida i Królu wieków,

- hosanna Tobie, Zwycięzco śmierci i piekła.

Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie.

Panie, Ty udałeś się do Jerozolimy, aby podjąć mękę i wejść do chwały,

- doprowadź swój Kościół do wieczystej Paschy.

Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie.

Panie, Twój krzyż stał się drzewem życia,

- udziel jego owoców odrodzonym przez chrzest święty.

Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie.

Panie, Ty jako nasz Zbawiciel przyszedłeś wyzwolić grzeszników,

- racz wprowadzić do swego królestwa tych, którzy wierzą, ufają i miłują.

Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie.

Wielki Tydzień otwiera Niedziela Palmowa.

Nazwa tego dnia pochodzi od wprowadzonego w XI w. zwyczaju święcenia palm. Liturgia bowiem wspomina uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy, bezpośrednio poprzedzający Jego mękę i śmierć na krzyżu. Witające go tłumy rzucały na drogę płaszcze oraz gałązki, wołając: „Hosanna Synowi Dawidowemu”. O uroczystym wjeździe Pana Jezusa do Jerozolimy piszą wszyscy czterej Ewangeliści. Samo to świadczy, jak wielką rangę przywiązują do tego wydarzenia z życia Jezusa Chrystusa.

Liturgia Niedzieli Palmowej jest rozpięta między dwoma momentami: radosną procesją z palmami oraz czytaniem – jako Ewangelii – Męki Pańskiej według jednego z trzech Ewangelistów synoptycznych: Mateusza, Marka lub Łukasza (Mękę Pańską wg św. Jana czyta się podczas liturgii Wielkiego Piątku). W ten sposób Kościół podkreśla, że triumf Chrystusa i Jego Ofiara są ze sobą nierozerwalnie związane.

Bardziej uroczyste niż zwykle rozpoczęcie Eucharystii ma swoją wielowiekową historię. W Jerozolimie już w IV w. patriarcha dosiadał oślicy i otoczony radującymi się tłumami wjeżdżał na niej z Góry Oliwnej do miasta. Zwyczaj ten wszedł do powszechnej praktyki na Zachodzie w wieku V i VI. Poświęcanie palm wprowadzono do liturgii dopiero w wieku XI. Aż do reformy z 1955 r. istniał zwyczaj, że celebrans wychodził w Niedzielę Palmową przed kościół, a bramę świątyni zamykano. Kapłan uderzał w nią krzyżem trzykrotnie, wtedy dopiero brama otwierała się i kapłan z uczestnikami procesji wstępował do wnętrza kościoła, aby odprawić Mszę świętą. Symbol ten miał wiernym przypominać, że zamknięte niebo zostało nam otworzone dzięki zasłudze krzyżowej śmierci Chrystusa.

Obecnie kapłan w Niedzielę Palmową nie przywdziewa szat pokutnych, fioletowych, jak to było w zwyczaju dotąd, ale czerwone; procesja zaś ma charakter triumfalny. Chrystus wkracza do świętego miasta jako jego Król i Pan, odbiera spontaniczny hołd od mieszkańców Jerozolimy. Przez to Kościół chce podkreślić, że kiedy Chrystus Pan za kilka dni podejmie się tak okrutnej śmierci, to jednak nigdy nie pozbawi się swojego majestatu królewskiego i prawa do panowania. Przez mękę zaś swoją i śmierć to prawo jedynie umocni. Godność królewską Chrystusa Pana akcentują antyfony i pieśni, które śpiewa się w czasie rozdawania palm i procesji.

Zaczerpnięte z – Czytelnia. Internetowa Liturgia Godzin.